11. ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΤΖΙΑΚΟΜΕΤΙ

Τζιακομέτι Ἀλμπέρτο. Alberto Giacometti (1901-1966)

Ἐλβετὸς γλύπτης καὶ ζωγράφος, ἐμφορούμενος ἀπὸ τὴν ὑπαρξιακὴ κοσμοθεωρία. Γεννήθηκε στὶς 10. Ὀκτωβρίου 1901 στὴν πόλη Stampa/Graubuenden τῆς Ἐλβετίας. Πατέρας τοῦ ἦταν ὁ νέο-ἰμπρεσιονιστὴς ζωγράφος Giovanni Giacometti. Ὁ νεαρὸς Alberto πῆγε 1919-20 στὴ Σχολὴ Καλλιτεχνικῶν Ἐπαγγελμάτων στὴ Γενεύη. Ὁ μεγάλος καλλιτέχνης δὲν βρῆκε ἐνδιαφέρουσες τὶς ἀκαδημαϊκὲς σπουδὲς καὶ γι' αὐτὸ ἐπέλεξε νὰ ταξιδέψει γιὰ 2 χρόνια στὴν Ἰταλία.Τὸ 1922 πῆγε στὸ Παρίσι καὶ ἄρχισε πάλι σπουδὲς στὴν Academie de la Grande Chaumiere δίπλα στὸ γλύπτη Antoine Bourdelle.

Ἔκανε σχέδια καὶ ζωγραφικοὺς πίνακες, ἀλλὰ κυρίως ἀσχολήθηκε μὲ τὴ γλυπτική. Ὅταν στὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 ἦρθε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴ σουρρεαλιστικὴ κίνηση, ἔδωσε στὰ γλυπτά του μία φανταστικὴ μορφή. Μέχρι τὸ 1936 ἀνῆκε ὁ Giacometti στὴν ὁμάδα τῶν σουρρεαλιστῶν. Στὰ ἑπόμενα χρόνια βρῆκε τὸ προσωπικό του στὶλ μὲ ἐπιμήκυνση σωμάτων καὶ ἄκρων τῶν προσώπων, δίνοντάς τους ὑπερφυσικὲς μορφές.

Ἀποφασιστικὴ φαίνεται νὰ ἦταν γιὰ τὸν Giacometti τὸ 1940 ἡ συνάντηση καὶ φιλία του μὲ τὴ Simone de Beauvoir καὶ τὸν Jean-Paul Sartre, ὅποτε προσχώρησε στὸ κίνημα τοῦ ὑπαρξισμοῦ. Οἱ πλαστικὲς κατασκευὲς γίνονται ἔκτοτε ὅλο καὶ περισσότερο ἀνάλαφρες, οἱ φιγοῦρες στὰ σχέδιά του ἐκλεπτισμένες. Θεωρήθηκε ὅτι τὰ ἔργα τοῦ περιγράφουν τὴ μοναξιὰ τῶν ἀνθρώπων.

Στὰ χρόνια του β' παγκόσμιου πολέμου παρέμεινε ὁ Giacometti στὴ Γενεύη, ἐπέστρεψε ὅμως τὸ 1946 στὸ Παρίσι. Τὸ 1951 συνδέθηκε φιλικὰ μὲ τὸν Ἰρλανδὸ δραματικὸ Samuel Beckett καὶ τὸ 1962 ἔλαβε τὸ πρῶτο βραβεῖο γλυπτικῆς στὴ Biennale τῆς Βενετίας. Πέθανε στὶς 12 Ἰανουαρίου 1966 στὸ Chur τῆς Ἐλβετίας.