Ἀντόνιο Βιβάλντι. Antonio Vivaldi (1678 - 1741)a
Ὁ πατέρας τοῦ ἦταν ἐκπαιδευμένος φούρναρης μὲ μουσικὰ ἐνδιαφέροντα καὶ ἀργότερα ἔγινε βιολινίστας καὶ ἰμπρεσάριος ὄπερας. Λόγω αὐτῆς τῆς συγκυρίας ὁ γιὸς Ἀντόνιο Βιβάλντι ποὺ γεννήθηκε στὴ Βενετία, χλευαζόταν ὅτι «ξεφουρνίζει» σωρηδὸν μουσικὴ ὅπως ὁ πατέρας τοῦ ξεφούρνιζε ψωμιά. Τὸ ἔργο τοῦ Βιβάλντι εἶναι ὅμως πολὺ σημαντικὸ στὸν κόσμο τῆς μουσικῆς, παρ' ὅτι ὁ ἀσθενικὸς νεαρὸς ἱερωμένος δὲν ἔδινε ἀρχικὰ τὴν ἐντύπωση σπουδαίου μουσικοῦ. Ὁ Μπάχ, 7 χρόνια νεώτερός του Βιβάλντι, ἔμαθε γιὰ τὸ σπουδαῖο συνάδελφό του καὶ διασκεύασε ἔργα του, ὅταν αὐτὸς σταμάτησε νὰ ἐκδίδει παρτιτοῦρες στὴν Ἰταλία καὶ συνεργάστηκε μὲ Ὀλλανδούς, Ἔτσι κυκλοφόρησαν τὰ ἔργα τοῦ εὐρύτερα στὴν Εὐρώπη.
Ὁ Βιβάλντι σπούδασε μουσικὴ καὶ ἐκπαιδεύτηκε γιὰ ἱερωμένος. Χειροτονήθηκε τὸ 1703 καὶ παράλληλα ἔγινε δάσκαλος βιολιοῦ στὸ ἐκκλησιασατικὸ ὀρφανοτροφεῖο καὶ στὸ σχολεῖο ἄπορων κοριτσιῶν. Λόγω τῆς ἀσθενικότητάς του (εἶχε ἆσθμα καὶ ἴσως καρδιακὰ προβλήματα) ἀπηλάγη ἀπὸ τὴν ὑποχρέωση νὰ ἐκτελεῖ τὴ λειτουργία
καὶ τὸ 1716 ποὺ εἶχε γίνει ἤδη εὐρύτερα γνωστὸς ὡς δεξιοτέχνης τοῦ βιολιοῦ καὶ συνθέτης,
προβιβάστηκε σὲ διευθυντὴ συναυλιῶν.
Τὸ 1718 ξεκίνησε περιοδεῖες μὲ πολυπληθῆ συνοδεία, ἀρχικὰ σὲ ὅλη τὴν Ἰταλία καὶ στὸ τέλος στὴ Βιένη, ἴσως καὶ στὴν Πράγα. Ὁ «κόκκινος παπάς», ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν λόγω τοῦ χρώματος τῶν μαλλιῶν του, συνέθεσε ἑκατοντάδες κοντσέρτα, πολλὰ ἐκκλησιαστικὰ ἔργα καὶ δεκάδες ὄπερες. Συνοδευόταν ἀπὸ δύο ἀδελφές, παλιὲς μαθήτριες στὸ ὀρφανοτροφεῖο καὶ ἐκπαιδευμένες τραγουδίστριες, τὶς ὁποῖες ἡ κοινωνία τῆς Βενετίας θεωροῦσε καὶ ἐρωμένες τοῦ Βιβάλντι. Ἂν καὶ πολὺ εὔπορος λόγω τῶν σημαντικῶν ἐσόδων ἀπὸ τὴ μουσική του, εἶχε σπάταλη ζωή, μὲ ἀποτέλεσμα στὰ τελευταῖα του χρόνια νὰ καταλήξει στὸ πτωχοκομεῖο τῆς Βιένης. Ὅταν πέθανε ἐκεῖ τὸ 1741, ἐτάφη ὡς ἄπορος καὶ μᾶλλον ἄγνωστος, γιατί εἶχε ἤδη ξεχαστεῖ.
Τὰ ἔργα τοῦ Βιβάλντι εἶχαν χαθεῖ γιὰ σχεδὸν 200 χρόνια καὶ μόνο σὲ λίγους μυημένους ἦταν γνωστὸ τὸ ὄνομα καὶ ἡ σημασία του γιὰ τὴ μουσικὴ τοῦ μπαρόκ. Στὴ δεκαετία τοῦ 1920 παρουσιάστηκαν σὲ ἕνα παλαιοπώλη μοναχοὶ κάποιου μοναστηριοῦ τῆς Ἰταλίας καὶ προσέφεραν παλαιὰ βιβλία καὶ παρτιτοῦρες γιὰ νὰ εἰσπράξουν
χρήματα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ συντηροῦσαν τὰ κτίριά
τους. Ὁ παλαιοπώλης, συμπτωματικὰ μὲ σημαντικὴ μουσικὴ παιδεία, ἀναγνώρισε στὶς παρτιτοῦρες ἔργα τῆς ἐποχῆς μπαρὸκ καὶ διέβλεψε Βιβάλντι. Δυστυχῶς ἡ συλλογὴ αὐτὴ περιεῖχε μόνο τὶς ζυγὲς σελίδες ἀπὸ τὶς παρτιτοῦρες. Οἱ μονὲς σελίδες, ὅσο καὶ ἂν ἀναζητήθηκαν, δὲν βρέθηκαν σ' αὐτὸ τὸ μοναστῆρι ἢ σὲ ἄλλο τῆς περιοχῆς. 'Ἄρχισε τότε μία ἀστυνομικὴ ἀναζήτηση, στὴν ὁποία
συνέβαλε καὶ τὸ δικτατορικὸ καθεστὼς τοῦ Μουσολίνι,
μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐντοπιστοῦν οἱ μονὲς σελίδες μετὰ ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια στὴν κατοχὴ ἑνὸς ὑπέργηρου βιομήχανου, ὁ ὁποῖος γνώριζε τὴ σημασία τῶν ἐντύπων ποὺ κατεῖχε καὶ δὲν τὰ ἔδινε γιὰ κανένα χρηματικὸ ποσό. Μετὰ ἀπὸ μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις,
πιθανὸν καὶ μὲ πιέσεις ἀπὸ τὸ δικτατορικὸ καθεστώς, δέχτηκε ὁ βιομήχανος νὰ παραδώσει τὶς μονὲς σελίδες καὶ ἔτσι δόθηκαν
σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα στὴ δημοσιότητα ἑκατοντάδες ἔργα τοῦ μεγάλου Ἰταλοῦ συνθέτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου