28. ΑΤΤΙΛΑΣ

Attila (~400 - 453 μ.Χ.)a

Τον τέταρτο μ.Χ. αιώνα έφτασαν οι Ούνοι, ένας νομαδικός τουρκικός λαός έφιππων πολεμιστών, από τις στέπες της κεντρικής Ασίας στα όρια της Ευρώπης. Μετά από τη νίκη εναντίον των Οστρογότθων στο έτος 375, έφτασαν οι Ούνοι μέχρι την κοιλάδα του Δούναβη, ωθώντας τους Βισηγότθους νότια προς το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος. Υπό τον βασιλιά Ατίλα, ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία το 445, μετά τη δολοφονία του αδελφού του, έφτασε το κράτος των Ούνων από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τον ποταμό Ρήνο. Από τον πυρήνα του κράτους, στην ουγγρική πεδιάδα πραγματοποιούσε ο Ατίλας επιδρομές λεηλασίας στα Βαλκάνια, την Ιταλία και τη Γαλατία. 

Όταν το 451 επέδραμε για μια ακόμα φορά και ισοπέδωσε τη Γαλατία με ένα στρατό από Ούνους και Γότθους, ηττήθηκε στα καταλαουνικά πεδία από ρωμαϊκά στρατεύματα, ενισχυμένα με Γαλάτες και Βισηγότθους υπό τον Αέτιο. Το 452 επέπεσε ο Ατίλας και πάλι στην Ιταλία, ο πάπας Λέων Α' κατάφερε όμως να τον μεταπείσει να αποσυρθεί. Μετά τον ξαφνικό θάνατό του, τη νύχτα του γάμου του με μια πριγκίπισα γερμανικής φυλής, διαλύθηκε το κράτος του γρήγορα. Σε πολλούς ευρωπαϊκούς θρύλους της Ευρώπης αναφέρονται οι επιδρομές του Ατίλα ως «μάστιγα του θεού». Οι χριστιανοί επίσκοποι της εποχής είχαν αναγορεύσει τον Ατίλα ως τον σατανά της «Αποκάλυψης» που θα οδηγούσε στην καταστροφή του κόσμου και στη δεύτερη παρουσία. Μετά το θάνατό του ξεχάστηκαν όμως γρήγορα κι αυτές οι προβλέψεις.